کاروانسرایی خواهم داشت...

به نام کاروان سالار دل ها...

فکر می کنم کاروانسرا دار خوبی خواهم شد چرا که چهار فصل آسمان زندگی ام گذرگاه ابرهای سیاه زیادی بوده اند که بسیاری باران را بر پهنه ی کویر چهره نشانده و سیراب و سبک کرده و جانی تازه بخشیده بر درختان و نهالان دل و بسیاری از این ابرها هم فقط و فقط محرومشان کرده از تششعات خورشید شادی بخش ...

و کاروان که از راه رسد تنها به چایی,مهمانشان نخواهم کرد, دل به دلشان خواهم داد از رنجشان رنج خواهم کشید و قلبشان را در ایینه زندگی ام خواهم دید و آنها قلب مرا

چراغ خاموش دلشان را روشن خواهم کرد بسانی که بر خود روشن کردم و درهای ناممکن ها را به رویشان با نشان دادن کاروان سالار خواهم گشود ...

اسارت...